هنگامي كه شبم بر لب گردونه ي تو مي چرخيد

كودكي آهسته گفت:

پشت آشنايي دو مسير دلتنگ

دختركي ست كه غروب را طواف مي كند

از مصاحبت فواره ي اقبال مي آيد

مجالش دهيم

كمي سكوت كنيم

تا فال بگيرد

به چرخ گونه ي همان نگاه

تاطلسم رهايي

روي خطي رفتگر با جارويش

بر صحن تر خيابان محو تماشاي دخترك پشت پنجره

نقش جوب را مي كشد

روي نجابت تراازوي نگاهي به نگاهي

پنداشت و گره خورد

و مساوي زد كفه هاي چشم

من و تو

ساخته بر هم  هم برابر

برابر هم

در فواصل نوشته هايي از گردنهي سخت زندكي

تا قيمت مفهوم همراه

و تاراج مرگ در خويشتن و خويشتن ما

تا سويي از پيچش راه ها

سخت و استوار

به سويي از كشش باهم بودن

مملو از پلكان هاي عبور

سنگين و متين و فراخ

در فراغت موج غرور

هر دو باهم با ابرنگي از جنس خدا

سنگفرش كوچه ها

از صداي پاهاي من و تو

از غرور پاها

مي شكند مثل بلور

وما زندگي مي كنيم

 با سودي كه مي بريم از عشق

با انتشار خاطره هاي حوضچه ي مرور

پيوند ما در شبي از معركه ي پاكان

در شايستگي يك جشن و سرور

                                    آيلار اينچه بروني

                                           باران

                                       13/2/1382

حادثه ي عشق

وارد هيبت اشيا درونم شد

ومن خاصيت گوارايي

نوش و تراوش پيچك رااحساس كردم

پيچيد در من

قناعت بوسه و صبر نداشت

من خيره در ابعاد محراب عشق

از صدايت نوسان مي كردم

در شيار موج طلب و عشقين شبم لنگر انداخت

ومن خوش آمد گفتم به او

وبه خلوت كوچه ي آهنگ

در شب معراج تا تو

درختي از خاطره ي لبخند در من ريشه گرفت

ومن محزون و شاد

در او پيچيدم

در او خميدم

با آوازي از جادوي پنجره ها

و اين پيوند «هوش و فراموشي» بود

پيراهنم نسيم روشني از ريحان پوشيد

بهار در رگم ساز زد

به نيروي سبز ترنم زنجره را پاره كرد

ومن صداي رهايي را مي شنيدم

لغزيدم به جلوه ي شفاف آغوشت

تنها من بودم در

 پرتوي از پر پر زدن دل شيشه اي ات

آشفته در من دويدند

از هر سو

 خطاب دوست داشتن من

آيا اين بيداري تماشا بود؟

يا تكه اي وهم سر پيچ خاطره ها

از خود زها بودم و

در تو رها

ناشناسي نبود در خلوت ما

دستانت لذت عجيبي داشت

به مانند تماشاي مزرعه ي تمشك

و من با دب اكبر تو

نوررا   عشق را  

قسمت كردم لاي انگشتانت

وتو فقط بوسه مي كردي عشق را

وچه لذتي داشت

اين گونه دوست داشتن

در تلاطم تابناك دو نگاه

                                            آيلار اينچه بروني

                                                   باران

                                               1/5/1382

رها نيستم

و اين بارش ها قطع شدني نيست

روزگار يعني منتظر ماندن

به حالتي از آزادي

به ترشي ليمويي مي كند خنده

و من همچون برده اي به زنجير

به حالتي كهنه

و اين است

هجاهاي تكرار فحش ها

غمگينم و ملالي براي رهايي ام نيست

كسي فاتح غم افروزم بود

روي گدازه ي اشك هايم

به آتشفشاني از كوه فرو رفته ي احساس

فريادم كه در هر نفس زجز كشم مي كنند

من از يادها رفته ام

اين را به من خبري گفت كه هرگز از من نگرفتندش

تنهايي غليظ تنهايي گفت

هر كجا مي روم مي گويند

شب نزديك است

از پرسه ي عشق بازي هايت دست بردار و

ديوانه نشو

معركه مي كنند به مفهوم جدال

كاش وكيلي داشتم به نام خدا

كه دستم مي گرفت

تا تفاله ي تهمت ها را مي انداختم به آب

و نديدن ملاك بر نبودنش نيست

شاهد و وكيل و قاضي من خداست

تا شايد باور كنند كه عاشقم                     آيلار اينچه بروني

                                                            باران

                                                        29/1/1382

نكن نگاهي به من تا از سر شوق

گريه كنم

نكن كاري كه بگويند خود را

 به يك نگاه فروخته

نه بازاري داغ است و

نه نگاهت خريدار

من همانم كه با شعله اي از

ذوق دو مرواريد

باعشق

رو به قبله ي امواج سوخته

                      آيلار اينچه بروني

                         باران

                     8/4/1382

دل نشين ترين واژه ات را بگو

وقتي كه بي حرفي تو را مي كند مأنوس

افسانه اي ترين نگاهت را به من كن

وقتي كه محرم بارش چشمانت شد

خسته ترين دست هايت را در دست من بگذار

وقتي از ماجراي مهر تري

ساده ترين لفظ لبت را بگشا

بگو كه دوست داري با من بودن را

وقتي كه جز من كسي را نداري

مبهوت ترين آغوشت را بگشا

وقتي امكان رها شدن جاري ست

دوست داشتني ترين جمله ات را بگو

و مرا از هميشگي بودن سال هاي مبتلا سير كن

بگو دوستت دارم

                             آيلار اينچه بروني

                                     باران

                                29/1/1382

محبوب عشقم و

مجذوب نگاه

به دلنشيني واژه ي دوست داشتن

و آغاز يك راه

تا رسيدن به وصال

و صميميت نيك دو دست

تالفظ ناپيدا هاي عاطفه

از صحن تر نيلوفر

تا لمس دو ماه

و مهتابي از وصلت درياچه و بيد

تو از زاده ي جنون بركه

و من تصويري موج آلود به روشني مهتاب

كسي از دور فلوت ميزند

لبانش ترك از عشق مي گويد

من و تو به صداي اساطير غريبه گوش مي دهيم

 به فراخي اين نجواي ني و روزنه

وبه راه هاي نرفته

تا صعود دو پروانه

                                             آيلار اينچه بروني

                                          باران

                                    20/1/1382

چراغ رهگذران صريح در امتداد جاده گم است

صداي غوكان هياهو

مرا به ياد مردابي از سيه كاري هاي زمان مي افكند

من در انديشه ي اندوه زمان ادمها

خود را به ساعت مي سپارم

ولي فراموش شدني نيست

مبهوت ماندن غصه زرد و غمين

واي كه جير جيرك ها چقدر پرحرف اند

گوش هايم سوت مي كشند

و من به انتهاي ناشنودني ها مي رسم

چنگ مي زنم رخت خواب ملول را

بستر خوف آلود حسرت را

من چقدر رسواي نا گفته هايم

فاصله مي گيرم

فرسنگ فرسنگ

مي گذرم ثانيه به ثانيه

از حقيقت تلخ گفتار زباني ساكت و مغلوب

ولي انگار صد هزار لحظه نزديك مي شوم

به آنچه كه هست و من باور ندارم

آه كه چقدر به اندازه ي غوكان مرداب

حقيرو تاريك مي شوم                        

                                                    آيلار اينچه بروني                   

                                                باران

                                             3/5/1382

مو هايم مي وزند

آرزو هاي خيمه هاي دخترانه

به زير مجنونيت هاي بي مورد كافيست

من نمي دانم

من خيلي چيزها را نمي دانم

نمي دانم فردايي كه من  را پيش خود رسوا كرد

چگونه آمد و رفت

نميدانم آبرنگي كه شكست و

جايش را به روان نويسي از شيشه داد

چگونه شكست

نمي دانم سقفي كه سوراخ بود و مرمت خواست

با كه بود ؟ كه اينگونه محتاج باريدن شد

چراغ اشاره اي براي آمدن است

 تا روشني را پيدا كني

كاش همه شاعر بودند

تا كسي حرفي از خاك نمي زد

و ادراك سبز ريشه ها تنها نبود

به باريكي راهي كه ميرفت تا خدا

مو هايم شانه مي خورند

من حرفي از ريزش نمي زنم

چرا كه سال ها ست برف مي بارد از گيسوانم

كه چرا اينقدر رسواي ناگفته هايم

و همين غريب بودن مرا بس

سفيدي رنگ زيبايي ست

وقتي كه سيه كاري هاي مو هاي جوان را چنگ ميزني

و باز هم ناشناس بودن جاريست

در حصاري كه هرروز اوج مي گيرد

تا مفقود شدن حرفي يا جمله اي ديگر

مبهوت مانده ام

وچند تار گيسو لاي انگشتانم

تا كي غصه ي خوره هايي را بخورم

كه براي هميشه هستند

سياه و سفيد هميشه باهم اند

سياه روزي خواهد رفت كه از حادثه ي عشق

چيزي نسيب تو شود

                      آيلار اينچه بروني

                    باران

               20/1/1382

عمري ست شبيه شيشه شده اي

شيشه ي دريچه ها ي نشسته در باد

نفس هايم مه آلودي رويت

مي نويسم با نرمي انگشتانم

روي شفافيت تو

برگرد

اي قد كشيدن آفتاب

 چيدن تو

ظلمي به ريشه ي تر ضربان توست

و پژمردگي شوق با تو بودن

عمري ست در كنار جوانه زدنت جا دارد

تو را بر من غريبه مي پندارد

من با فال تو شيوع عشق كردم

و ديدار كمي از فاصله ي من و تو دور تر است

من به حزن پيشاني ات

 به موسم رقيق لبت آرزو مي كنم

كه نقشيا زتماشاي من

محرم پلك هايت شود

به سمت مفصل هوش پر حياي تو

مفهوم روشني جاريست

و بالا رفتن از حصار شرم تو فقط كار من است

با امكاني از عشق

به لفظ وهمي از دستانت

و قانوني از شكستن هاي جدايي

فقط كار من است

 در انحناي نجابتت تب دار شدن

در فرو رفتن هاي مجاور چشمانت

در چيدن يك باغ بزرگ

و حكي از طراوت يك قايق

به جاي قفس

به سويي از رفتن

فقط كار من است

چند قدم تا رگ تو

تا به بالين تمنا

تارسيدن به عسل وار ترين روزها

                               آيلار اينچه بروني

                         باران

                    21/1/1382

بي تو مانده ام

 در فراخناي تنهايي

در گودترين لحظه ي فرو رفتن

در اشاره ي نگاه هايي كه

تنهايي ام را به سخره مي گيرند

در ترسناك ترين توهم بي تو بودن وزيستن

بي تو مانده ام

و مرا از بي تو بودن گريزي نيست

وقتي بي اختيار تنها مي شوم

تو مي روي به خاطر نماندن

من مي مانم

با اشاره ي نگاه هايي كه

هر لحظه مي پرسند «چرا تنهاماند»؟

                                   باران

                              27/1/1387

پشت پنجره همه آرزوها خفته اند

نسيم از اندوه پنجره مي گويد

و پرده درهر خزيدنش

جرعه جرعه اندوه را مي بويد

پشت پنجره سايه هاي وحشي

همچو صيادي در كمين اند

در صيد نگاه هايم

اولين وآخرين اند

پشت پنجره فرشته ها خوابند

چهره ي شيطان آنجاست

آنجا كه بر روي قلب ديوار

گذشت پنجه ي گريزان بي جاست

پشت پنجره نگاه ناشناسي سوسو دارد

بي گمان چشم هاي حزيني را ديد

باديدنش انگار يك لحظه

همه ي اشك از چشمي را بلعيد

پشت پنجره پروانه آواز مي خواند

پيام مي دهد از خبري افسرده

از سرانجام شكيبايي يك خيال

تا بي سري يك دل سپرده

پشت پنجره پيكر آشفته ي مردي

همچو مهي ميرهد از هاله

دست هايش انگار بوي سرنوشت

از پشت دود هاي مچاله

پشت پنجره رازها مي كشند شعله

مي كنند پاي هر رهگذري خاكستر

از جفا كاري يك لبخند تا

تا سوزش بانگي بي ثمر

پشت پنجره اشك هاي كف آلود

از آسمان مي بنند رخت

انگار برف مي بارد

 از ابر هاي تيره بخت

پشت پنجره ريشه هاي غبار آلود

 ظلم مي كنندبه خاك دل بريده

پشت كلبه ي ترك خوردهي متروك

نقش سايه اي بر آوار آرميده

پشت پنجره نوري از چشمه اي آزاد

تشنه ي يك نگاه از سكوت لبريز

ميكشد خودرابرشيشه ي مه آلود

مي گويد از افسانه ي غروب پاييز

پشت پنجره اسطوره هاي داغ

با شوق اشعار آرميده

انگار حرفي واژه ها را

 بر ورطه ي احساس كشانيده

پشت پنجره جنون بوسه هاي باران

بر شيشه ي كبود ياس مي تپد

با ديدن اشك هاي دخترك

 باران آرام آرام ميرمد

                                          باران

                                            23/3/81

در درونم چيزي خفته

ميپوسد در من

مرا چيزي چون جذام از درون مي خورد

گونه هايم سائيده

در اين وجود ي كه خداي تنهايي در اوست

چشماني را مي پرستم

كه هزاران بار از بغض هايم جان گرفت

كسي نيامد

كسي كه مثل خودم باشد

همه گذشتند

تنها گذشتند

خيس و خسته

من آن بيوه ي سيه پوش خاكسترم

شعله ها مرا مي خورند

ومن به اندازه ي سوز خود آه سر مي دهم

پوسيده ام

و فقط چند رج مانده تا آخرين پود م

سال هاست در ضمير اشيا

مي جويم روزنه اي از رهايي

چه كنم ...!  مرا تاب بريدن از خودم نيست

من همان بيوه ي سيه پوش خاكسترم

همان حرير سياهي را دارم به گردن

كه براي مرگ تمام جواني ام به سوگ نشسته

                                 باران8/10/1382

اينجا كه حرمت سيب زير دندان له مي شود

                                          خيلي ساده

                      كمر دل خوشي ام مي شكند

آه چه سرد است اين باغستان خشك سيب

       شاخه شاخه پي يك برگ

                            برگ به برگ

                              بي سبب مي شكند

سرفه هايم مي گويد از تعفن اين مه خاكستري

                       با دلسردي يك جاده ي خالي

                              پاهاي سست مسافرم

                                               مي شكند

اينجا كه حرمت نگاه  زير پا ميشكند

   بي تو بي عشق بي خدا مي شكند

 دل  خرد ترين جرم دنيا

       به دست سنگ آلودترين حس آدمكي سخت

                                     بي صدا ميشكند

در اين صبح مضطرب پي چشمان روشنت

پي دوست داشتن هاي پاك دامنت

پي ان همه باغي كه مي ريختي به قدم هايم

پي گل هاي مريم و نرگس و سوسنت

خسته كردم پاهاي پر غرورت را ببخش

شب ها و روز ها به سوي من دويدنت

من هم مثل تو مرور ميكنم هر روز

سال هاي سخت انتظار كشيدنت

دوست دارم همين خلق نيكويت را

همه ي دوست داشتن مرا به دل خريدنت

مي خواني در گوشم لحظه لحظه

همه ي باور عشق پرستيدنت

پيدا كرده ام يادبود اعصار عشق

همين حالت عاشقانه ي بوسيدنت

تو كيستي ؟جادوگرم جادو كرده اي مرا

كار  كار آن چشم و نگاه و ديدنت

نقش زده ام همه  ي لحظه هاي سر خوش را

قاب مي كنم براي اتاق تو براي خنديدنت

كنارم بودي هر لحظه در غفلت و سستي

مرا از ساقه گناه بر چيدنت

لحظه اي با حافظ خلوت كردم غمين شدي

دوست دارم آن حالت غيرت كشيدنت

مي دوي پرواز مي كني روي خط وصال

نمي خوابي هر شب نيايش مي كني براي به من رسيدنت

                                                                                    باران

                                   5/3/1382

       _{در حيرت غروب تنـــها شدي شـــاعـر}

       _{محو كابوس  تلخ و رسوا شدي شاعـر}

       _{چشمه ي سرا ب در تو وچشــــمان تـو}

       _{در ته جاده ي عشق ناپيدا شدي شاعـر}

       _{خورشيد در دام لحظه هايت بود افسوس}

       _{با جوشش تلخ زندگي واويلا شدي شاعر} 

      _{پرسش و وهم  و ترديد خانه كردي ويران}

      _{مبهوت عذاب امــــّــــــاها  شـــدي شاعـر}

    _{دلشوره اي بس عجيب دارد اين ثانيه هايت}

     _{شوريده ترين خاطره ي دنيا شدي شاعـــر}

    _{مدام خواهشت رنـــگ پريــده تر مي شود}

    _{با تشنــــگي مدهوش تمنـــا شدي شــــاعر}

    _{پنهان كــــن خودرا در تار تار زلــــف بيد}

   _{باقطره اي از خــدا بينـــا شــــدي شــــاعر}

   _{خرده شيشه هاي كنار قلبت را جمع كـــن}

   _{كه بازيچه ي سنـــگريزه ها شدي شاعــر}

                     باران

                  6/4/1381

من مسافر چند ايستگاه

        گذشته ام از چشمهايت

چندين نگاه عشق آلود كرده ام

ولي هنوز بي جواب مانده ام

                   در اولين ايستگاه

 در اولين ايستگاهي كه مرا

    به اندازه ي تمام سفر هاي

              گيج هبوط

عاشق كرد                                             

                 آيلار

                     17/10/1381 

رفتند آنهايي كه سوگند ماندن خورده بودند

        تنهايي معركه كرده

            روي خطوط مسموم خانه

   كسي مرا نمي بيند

         گويي كه زمان بازيچه ي اسرار اندوه است

    حركات چشمان اضطراب

              مرا روي شوريدگي قلبم مي لغزاند

         آه كه چقدراز يادها رفته ام

                     مرا براي هزارمين بار براي تكرار اشيا خواستند

         با اينكه من خميازه ي كودكي پاك را در خواب مي فهميدم

               با اينكه مي شستم چيني نازك تنهايي را

            در گوشه اي از فرار فرياد

                      مي انديشم و بغض ميكنم و مي پرسم

     آيا كسي اندازه ي هق هق چند قطره غم به ياد من است ؟

              كوچك مي شوم

    خرد مي شوم

    له شدن زير حقيرترين افكار خاطرم را كبود ميكند

آه كه چقدر از يادها رفته ام

       مبهوت مانده ام به گردش بادبزني از تكرارو تكرار

اسارت تا مغز استخوانم رسيده

              وقفسه ي سينه ام براي قلب مجروحم

به خدا ديگرقفس شده

       من در اين تنهايي پوست حقير وجود م

از خود مي پرسم باز

     آيا كسي به ياد من است ؟                                        

                                                باران

                                            1/6/1382

زندگی چیزی نیست که ـــــــــــــــــــــــــ  انسان از سر می گذراند،ــــــــــــــــــــــــ  چیزی است که انسان به یاد می آورد و ــــــــــــــــــــــــ این که چگونه آن را برای بازگفتن به یاد آورد.!!!

اینم از وبلاگ آیلار عزیزم ــــــــــــــــــــــــــ که انقدر بهم گفت : گزل جون ، وبلاگ برام بساز ـــــــــــــــــــــــ خیلی حیاتیه !

آیلارم بفرما اینم وبلاگت ــــــــــــــــــــــــ گفتم اولین پستت رو من واست بنویسم !

اینم واسه افتتاح این وبلاگ :

از طرف : گزل ــــــــــــــــــــــــــ خیلی دوستت میدارم !

یه لحظه فکر کردم وبلاگ خودمه ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ  ...